DynaBook

Dynabook | tablet 40 ετων

Τα σημερινά laptop, netbook, tablets, PDAs, smartphones έχουν όλα έναν κοινό πρόγονο: το Dynabook του Άλαν Κέι.

Πρόκειται για ένα κόνσεπτ που συνέλαβε ο Κέι το 1968 και περιέγραψε στο χαρτί τον Αύγουστο του 1972. Τότε (1968) η ιδέα του laptop δεν είχε καν επινοηθεί ακόμη, ενώ ούτε τα εργαστήρια Xerox PARC – όπου ο Κέι εργάστηκε- είχαν κατασκευαστεί. Η ιδέα ήταν αυτή ενός φορητού υπολογιστή, στα πρότυπα των σημερινών tablet, που θα είχε σαν στόχο την κάλυψη των εκπαιδευτικών αναγκών των παιδιών μέσω multimedia, ενώ ταυτόχρονα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και από ενήλικους.

Άλαν Κέι

Ο Κέι περιέγραψε το Dynabook σε λίγες σελίδες και με απλά σχεδιαγράμματα το 1972, χωρίς όμως να πείσει τη Xerox να χρηματοδοτήσει ένα τόσο φιλόδοξο πρόγραμμα για την εποχή του. Είναι ενδεικτικό ότι οι ιδέες του Κέι, τόσο ως προς την υλοποίηση όσο και το περιεχόμενο, άρχισαν στοιχειωδώς να προσεγγίζονται με το OLPC, στο οποίο μάλιστα εμπλέκεται ο ίδιος ο Κέι, περισσότερα τριάντα χρόνια μετά την αρχική σύλληψη του Dynabook. Ειδικά σε ό,τι αφορά τη φιλοσοφία σχεδιασμού, η πρώτη συσκευή που προσέγγιζε το Dynabook ήταν το Tablet PC της Microsoft, για το οποίο ο ίδιος ο Κέι σχολίασε μάλλον πικρόχολα (σ.σ. χαρακτηριστικό του όπως θα δείτε και στην συνέντευξη που ακολουθεί): «Το Tablet PC είναι ο πρώτος υπολογιστής παρόμοιος με το Dynabook, αρκετά καλός ώστε να του ασκηθεί κριτική«. Ακόμη και σήμερα ο Άλαν Κέι πιστεύει ότι το Dynabook δεν έχει επιτευχθεί, κυρίως λόγω της απουσίας του λογισμικού και του εκπαιδευτικού περιεχομένου όπως το είχε οραματιστεί 40 χρόνια πριν.

Συνέντευξη του Άλαν Κέι στο Wired

Wired.com: Πώς ξεκίνησε όλο αυτό;

Άλαν Κέι: Όταν συνέλαβα για πρώτη φορά την ολοκληρωμένο ιδέα του Dynabook το 1968, άρχισα να σκέφτομαι για το τι πραγματικά σημαίνει φορητότητα. Έκανα μοντέλα από χαρτόνι που γέμιζαν με σφαιρίδια μολύβδου για την προσομοίωση διαστάσεων και βάρους. Όρισα την «φορητότητα» ως τη δυνατότητα να μπορείς να μεταφέρεις κάτι επιπλέον και την «φορητότητα χειρός» τη δυνατότητα να μπορείς να πιάσεις κάτι επιπλέον.

Μοντέλο του Dynabook από χαρτόνι, διαστάσεων 225 x 300 x 17 mm

Υπολόγισα ότι απαιτούνται περί τα 1 εκατ. pixels (για την οθόνη) για να είναι πραγματικά για όλες τις χρήσεις. Κι όλα αυτά συνδυασμένα να αντιστοιχούν σε μία κατηγορία όγκου πολύ λεπτή στη μία διάσταση και ικανοποιητική στις υπόλοιπες, ώστε να απεικονίζεται το περιεχόμενο μίας σελίδας. Το συνολικό βάρος θα έπρεπε να είναι περίπου 1 κιλό. Βέβαια υπήρχε ήδη μία προδιάθεση στους υπολογισμούς, καθώς είχα ήδη σκιτσάρει δύο παιδιά που χρησιμοποιούσαν για εκπαιδευτικούς σκοπούς τη συσκευή, οπότε το τελικό μοντέλο θα έπρεπε να έχει περίπου την ίδια εμφάνιση και διαστάσεις.

Αργότερα, στη Xerox, σε μία από τις δημοσιεύσεις μου οι διαστάσεις και το βάρος ήταν λιγάκι αυξημένα, καθώς προσπαθούσα να πείσω την εταιρεία να δώσει μία ευκαιρία σε ένα τέτοιο μηχάνημα. Ωστόσο νομίζω ότι η αρχική ανάλυση παραμένει και σήμερα ακριβής.

(…)

Wired.com: Τι πιστεύετε για τα netbooks; Είναι μικρά κι ελαφρά – κοντά στο ένα κιλό. Χρειάζονται περισσότερη δουλειά έως ότου φτάσουν στο δικό σας ορισμό για το Dynabook;

Α.K: Θα ήθελα να πιστεύω ότι πλησιάζουν σε μία τάξη μεγέθους και βάρους που θα ταίριαζε καλύτερα στα ανθρώπινα όντα. Ωστόσο, υποθέτω ότι αυτό συμβαίνει απλώς γιατί ο περισσότερος κόσμος τα χρησιμοποιεί για ένα μικρότερο σύνολο εργασιών σε σχέση με ένα μεγάλο μηχάνημα. Πολλές από αυτές επιτυγχάνονται μέσα από έναν browser ή και απλές εφαρμογές. Κατά συνέπεια αυτό θα σήμαινε απλώς μικρότερης κλίμακας υπολογιστική χρήση που ταιριάζει σε ακόμη μικρότερες συσκευές, όπως τα κινητά τηλέφωνα και τα PDA. Υπό αυτήν την έννοια, μάλλον θα πρέπει να απογοητευόμαστε (για τα netbooks) παρά να επευφημούμε.

(…)

Wired.com: Υπάρχουν συγκεκριμένοι κατασκευαστές που πιστεύετε ότι κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση σε ό,τι αφορά τις φορητές συσκευές;

Α.K: Όλα όσα έχω δει έχουν αστοχίες στο ένα ή το άλλο σημείο. Το μόνο το οποίο μου τράβηξε πραγματικά την προσοχή ήταν το OLPC XO, της Μαίρη Λου Τζέπσον. Κατά τ’ άλλα είναι ελαφρώς μεγάλο και παχύ. Η ιδέα των υπηρεσιών στο χρήστη θα μπορούσε να είναι καλύτερη, ωστόσο αντικατοπτρίζει μία προσπάθεια επαναντίληψης της ιδέας της υπηρεσίας και δημιούργησε ορισμένες βελτιώσεις στα στάνταρντ.

Το Kindle της Amazon είναι ένα είδος υποσυνόλου του Dynabook – πολύ μικρού υποσύνολου. Η οθόνη είναι πολύ μικρή, δεν έχει ιδιαίτερη δυναμική, το πληκτρολόγια είναι φτωχό κ.α. Όμως έχει αρκετές καλές ιδέες για περιορισμένης έκτασης υπηρεσίες.  Η επόμενη έκδοση του Kindle θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Οι επόμενες εκδόσεις του e-Ink έχουν σαφώς καλύτερο μέγεθος και θα μπορούσαν να είναι πολύ πιο δυναμικές, με την έκταση των media να είναι επαρκής γι’ αυτό που αποκαλούσα «Ενεργείς Εκθέσεις» αρκετά χρόνια πριν.

Wired.com: Τι πιστεύετε ότι θα συμβεί στα laptop σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον;

Α.K: Τελικά χάνεται τίποτε; Στην πρωταρχική σκέψη για όλα αυτά υπάρχει ο χώρος και ο βασικότερος παράγοντας τα pixels και τι να κάνεις με αυτά. Οι ιδέες μου τότε ήταν ότι θα έπρεπε να μετακινηθούμε από συσκευές τύπου notebook σε άλλες που θα φοριούνται στο κεφάλι και θα είχαν ακόμη πιο αποτελεσματική εκμετάλλευση των pixels. Μία άλλη ιδέα ήταν ότι οι οθόνες που τοποθετούνται στο κεφάλι θα ήταν ευκολότερες στην κατασκευή από τις επίπεδες οθόνες (κάτι που είναι πραγματικό, αλλά όλη η προσπάθεια των μηχανικών έχει πέσει στην κατασκευή επίπεδων οθονών). Ακόμη πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτό.

Αυτό που με λυπεί σήμερα είναι να βλέπω ανθρώπους να θυσιάζουν την πραγματική λειτουργικότητα και την αξία της φορητότητας, σε λιλιπούτειες οθόνες. Η δυσάρεστη παρενέργεια είναι ότι στις μικρές οθόνες τα μόνα που μπορούν πραγματικά να δουλέψουν, είναι όσα δουλεύουν και στην τηλεόραση. Κάτι όχι καλό για τους ανθρώπους.

Wired.com: Ποιες προκλήσεις πιστεύετε ότι αντιμετωπίζουν τα notebooks στην συνεχή εξέλιξη προς μεγαλύτερη ισχύ και ταχύτητα;

Α.K: Οι μεγαλύτερες προκλήσεις είναι:

α) Να επινοηθούν ιδέες για υπηρεσίες πραγματικά βοηθητικές στους ανθρώπους
β) Πώς θα μπορέσουν οι άνθρωποι να τις κατανοήσουν, αν είναι πραγματικά καινοτόμες
γ) Πώς δεν θα εκτοπιστούν από τα «defacto κακά πρότυπα».

Η βασική διαδικασία είναι η ίδια όπως και πριν 40 χρόνια: βρες έναν μηχανισμό που θα επιτυγχάνει νέα όρια γωνιών θέασης, δυνατοτήτων και αριθμού pixels. Μετά επινόησε υπηρεσίες που θα διευρύνουν τα όρια του πεδίου «καλών πραγμάτων» και θα ενσωματώνουν τη βασική αρχή ότι «τα απλά πράγματα είναι απλά και τα σύνθετα δυνατά».

Φωτογραφίες και εικόνες από το Viewpoints Research Institute

Δείτε επίσης…

  • Wired (Νοε 2008): Όλη η συνέντεξη Άλαν Κέι
  • 1972 in focus: Τα γεγονότα στην ιστορία των υπολογιστών το 1972

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s